No pain, no gain, no shame, no choo choo train

Caleb Brackett

No matter how happy it is, it’ll pass away. No matter sad it is, it’ll pass away, just like one out of the many things. This, too, shall pass away

dwudziestoletni student drugiego roku prawa -  fotograf w gazetce uniwersyteckiej - Idealni

Pewnego letniego popołudnia trzeciego sierpnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku o godzinie szesnastej pięć, kiedy wszyscy delektowali się promieniami słońca rozświetlającymi ich twarze, w jednym z domów panowała nazbyt burzliwa atmosfera. Jedyna siedemnastoletnia córka państwa Brackett, szanowanych prawników, których nazwisko wzbudza respekt, po spędzeniu dziewięciu miesięcy w zamknięciu, urodziła syna, Caleba. Aby nie splamić imienia elitarnej rodziny, chłopak do tej pory przy ludziach zmuszony jest nazywać własną matkę siostrą. Jest mu wszystko jedno, nie buntuje się, w końcu taki sposób postępowania wpajano mu od dziecka. Czasem mu przykro, ale rozumie kolej rzeczy w swojej rodzinie. Szanuje, że nie zataili również przed nim jego prawdziwej tożsamości. Postrzeganie tego w taki sposób powstrzymuje go od zwariowania, żyjąc pod wspólnym dachem z tymi niezrównoważonymi ludźmi, bo w rzeczywistości, kto nie czułby się zmęczony, będąc źródłem tajemnicy rodzinnej?

Nie wie, co znaczy pojęcie ciężka praca. W życiu wszystko przychodzi mu z łatwością, poczynając na nauce, a kończąc na drobnych życiowych czynnościach. Jest uprzejmy i rzadko się denerwuje. Życzliwy, który nie miewa napadów złego humoru, nie popada w depresję i nie robi hałasu wokół swojej osoby, dlatego mimo że jest komunikatywny i kręci się wokół niego wiele osób, nie ma prawdziwego przyjaciela, przy którym mógłby się czuć swobodnie, ponieważ nie uważa się za osobę godną zainteresowania - być może skrzywienie spowodowane sytuacją w domu. Jedynym stworzeniem, które wysłuchuje jego żali do świata jest owe Nieszczęście.

Nie należy do tych miłośników prawa, którzy przed snem i zaraz po przebudzeniu czytają kodeks cywilny, ale wbrew pozorom nikt nie wymusił na nim wyboru kierunku. Podoba mu się wizja, że, w jego mniemaniu, dąży do czegoś przyszłościowego. Genialny w sportach nie jest, ale jak każdy chłopak od czasu do czasu lubi poodbijać i pokopać w piłkę. Interesuje się natomiast fotografią i zjawiskami paranormalnymi, dlatego genialnym posunięciem było połączenie obu tych pasji, by w wolnych chwilach zapuszczać się w opuszczone miejsca i szukać duchów z aparatem w ręku, a nóż w końcu uda mu się zrobić zdjęcie, które zyska uznanie przewodniczącej gazetki uniwersyteckiej i wszyscy studenci, będą mogli z gęsią skórką na całym ciele je podziwiać, takie małe oraz jednocześnie jego największe marzenie. 

Witamy się najmocniej z Calebem
 gotowi na każde propozycje wątkowania
z nadzieją, że ten pan wzbudzi w was sympatię